"Kunst en Sport gaan niet samen", moet een of
andere kunstpaus eens geroepen hebben.
Daardoor komt het dat schilderijen over sport
nooit echt serieus genomen worden.
De impressionisten schilderden nog wel
wielerwedstrijden of paardenrennen, maar daarna
werd sport een taboe in de Kunst.

Als sport het leven zelf is, dan is wielrennen
hiervan de sublieme metafoor: de strijd, het
lijden, het aftroeven, de vermoeidheid, de
opoffering, doorgaan "met 't zwart voor de ogen",
kopmannen en waterdragers,
heldendom, leugens, het vastbijten, het verlies, de
overwinning, waarom zou er dan niet over
geschilderd mogen worden?

"Sport is plat en banaal, het heeft geen diepgang,"
zo echoot de kunstpaus weer.
Allemaal juist, maar een fruitschaal met een appel
heeft eigenlijk ook geen betekenis. Of een
stilleven met een kippeveer.

Sport is emotie. Kunst kan dat
verbeelden. Ons huidig bestaan is ondenkbaar
zonder sport. Van alle sporten is
wielersport de mooiste. Daarom
deze schilderijen–serie.